Merhaba, ben Balım.
Nerede doğduğumu, kaç yaşında olduğumu bilmiyorum… Annem de bilmiyor. Çünkü bir zamanlar “ailem” sandığım insanlar, yavrularımı elimden alıp beni sokağa — hatta ormana — terk ettiler.

Orada çok korktum. Diğer köpekler bana kötü davrandı, canım yandı… Ama sonra güzel yürekli insanlar geldi. Ormana mama getiren, bizi gözeten o insanlar beni fark etti. Canımı acıtan yerlerden aldı ve hakkımda bir ilan açtı.

Ve işte o ilan sayesinde annemle tanıştım.
Şimdi güven içindeyim, sevgiyle yaşıyorum. Annemle geçirdiğim her gün, geçmişte yaşadığım kötü anıları biraz daha siliyor. Artık sadece ileriye bakıyorum… Oyuncaklarım, yumuşacık yatağım ve annemin sıcacık kalbi var. Çok mutluyum.

Kötü zamanlar geride kaldı.
Ben Balım, sevginin neler başardığını yaşayan canlı bir kanıtım. 💛

Dileğim tüm kardeşlerimin mutlu, huzurlu, sağlıklı bir yuvada olması. Kendimi tanıtma şansını veren herkese teşekkürler. Hera'ya ve tüm kardeşlerime sevgilerle...